بارون

یه روز یه پسری پشت فرمون نشسته بود و اشک میریخت
انقدر اشک میریخت که صورتش خیس خیس شده بود
اما شیشه ی ماشینش هم خیس خیس بود آسمون هم میبارید
به تندی
انگار کسی دلشو شکسته بود
پسر های های گریه میکرد کاری که هر وقت خواست جلو کسی انجامش بده جلوشو میگرفتن و میگفتن تو دیگه مردی نباید گریه کنی
نو دیگه مسئولی...
و این حرفها باعث میشد پسر گریه نکنه و جلو گریه ش رو بگیره اما به خوبی حس میکرد که این جلو گیری از سرازیر شدن اشک
قلبش رو میسابه
قلبش رو میبره
پسر انقدر گریه نکرد که فکر کرد چه بی رحم شده
تا اون روز پشت فرمون
توی بارون
انقدر کریه کرد که حس کرد دلش آروم شده
وقتی اشک ریختنش تموم شد آسمون هم آروم شد و دیگه نبارید
پسر با آسمون همزاد پنداری کرد آخه آسمونی که تا چند لحظه پیش پر بود از ابر فشرده الان صاف شده بود
با لکه های کوچیک ابر مثل قلب پسر
از اون روز طلسم اشک پسر شکست و پسر براحتی مثل همزادش آسمون میبارید و خالی میشد
امروز هم پسرک بارونیه
بارونیه بارونی
از صبح تا حالا داره به هر بهونه ای میباره
اما
صاف نمیشه
شاید حالا حالا ها باید بباره